De hoofdpersoon wordt wakker en ligt tot zijn verrassing in een ziekenhuis. Een dokter stelt zich aan hem voor en vertelt hem dat hij een beroerte heeft
gehad en drie weken in coma lag. Hij denkt in eerste
instantie dat hij de arts antwoordt geeft, maar wanneer die daar
totaal niet op reageert, realiseert hij zich dat hij zijn woorden
alleen denkt en er geen geluid over zijn lippen komt. De hoofdpersoon raakt niet direct in paniek en denkt nog dat hij zijn spraakvermogen kan terugkrijgen. Echter, het blijkt dat zijn beroerte zo zwaar was dat hij
het locked-in-syndroom heeft opgelopen. Hierdoor zijn alle spieren in zijn lichaam verlamd, behalve die van zijn
linkeroog! 
Dat betekent dat zijn hele communicatie naar en met de buitenwereld moet verlopen via 1 oog. 1 oog als luikje naar de buitenwereld.
In de loop van de film onstaat er een contact met een logopediste die hem leert met 1 oog te communiceren. Ja en nee gaat nog, maar er komt een heel systeem voor alle letters van het alfabet.
Uiteindelijk schrijft hij op die manier een boek. Dat geeft hem ook een doel in zijn leven. En het boek, dat is verfilmd in deze autobiografische film. Leven, gevoelens, beklemming, overpeinzingen en doel van iemand met het locked in syndroom.
De film is uitermate beklemmend. De regisseur brengt die beklemming perfect over. Bijvoorbeeld wanneer de hoofdpersoon tegen het bezoek praat maar merkt dat niemand reageert. Je krijgt zelf ook door dat blijkbaar niemand hem hoort en hij in en tegen zichzelf praat! Of situaties waarin mensen op bezoek komen maar zij slechts half of scheef in het blikveld van zijn oog komen. Als toeschouwer in de bioscoop zit je namelijk ook daar dat oog te kijken. Je hebt dan dezelfde ervaring. Ik kwam in ieder geval opgelucht de bioscoop uit!
Reacties